و نا گهان چه زود دیر شد.

تنها زمانی کوتاه در کنار همدیگر بودیم و پنداشتیم که عشق هزاران سال

می پاید.

نصف النهار مدارهای انشاء بود

 علم یا ثروت !

   روی کاغذ می نویسم

      فقر

        زباله ای می شود

در ماشینهای بازیافت شهرداری

  یکی خوب می داند

    دانش ثروت نمی زاید

      بازیافت انشایم

         کتابی می شود از جنس فقر

           برای عبرت

 برای سنگسار زنی فاحشه

   که توبه ی نصوح را تاج سر می کند

     تا فلاخن دست تو

   تسبیح ذکر مداحان ثروت  باشد.

«اگر اجباری كه به زنده ماندن دارم نبود، خود را در برابر دانشگاه آتش می‌زدم، همانجایی كه بیست و دو سال پیش، «آذر» مان، در آتش بیداد سوخت، او را در پیش پای «نیكسون» قربانی كردند! این سه یار دبستانی كه هنوز مدرسه را ترك نگفته اند، هنوز از تحصیلشان فراغت نیافته‌اند، نخواستند ـ همچون دیگران ـ كوپن نانی بگیرند و از پشت میز دانشگاه، به پشت پاچال بازار بروند و سر در آخور خویش فرو برند. از آن سال، چندین دوره آمدند و كارشان را تمام كردند و رفتند، اما این سه تن ماندند تا هر كه را می‏آید، بیاموزند، هركه را می‌رود، سفارش كنند. آنها هرگز نمی‌روند، همیشه خواهند ماند، آنها «شهید» هستند. این «سه قطره خون» كه بر چهره دانشگاه ما، همچنان تازه و گرم است. كاشكي می‏توانستم این سه آذر اهورايی را با تن خاكستر شده‌ام بپوشانم، تا در این سموم كه می‏وزد، نفسرند! اما نه، باید زنده بمانم و این سه آتش را در سینه نگاه دارم.»
دكتر شریعتى‏

نگارا بر سر کوی ات

 دلم را هیچ گر بینی

 ز من دل خسته یاد آور

 شبت خوش باد من رفتم

                                                        همین...!

تو به من خندیدی و نمی دانستی من با چه دلهره ای سیب را از باغچه همسایه دزدیدم باغبان از پی

من سخت دوید سیب دندان زده را دست تو دید غضب آلود به من کرد نگاه سیب دندان زده از دست تو

افتاد به خاک و تو رفتی  هنوز سالهاست که در گوش من آرام آرام ...

خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم و من اندیشه کنان غرق این پندارم

که چرا باغچه کوچک ما

سیب نداشت...

و آخرین سیاهپوشی که مرا به فراموشی می سپارد چه کسی خواهد بود

تا قبل از مرگم جانم را فدایش کنم......

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم

که گویا قبل از هر فریادی لازم است

من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت

در تهاجم با زمان آتش زدم کشتم

من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم

یک کلام در جزوه هایم هیچ ننوشتم

من ز مقصد ها پی مقصود های پوچ افتادم

تا تمام خوب ها رفتند و خوبی ماند در یادم

من به عشق منتظر بودن

همه صبر و قرارم رفت

بهارم رفت عشقم مرد یارم رفت .

مارکز: هرگز وقتت را با کسي که حاضر نيست وقتش را با تو بگذراند نگذران .

......................................................................................................................................

کانت: چنان باش که به هر کس بتواني بگويي مثل من رفتار کن .

..........................................................................................................................................

جرج آلن : اگر کسي را دوست داري، به او بگو. زيرا قلبها معمولاً با کلماتي که ناگفته مي‌مانند، مي‌شکنند       .

......................................................................................................................................

ميکل آنژ: چه غصه هایی بخاطر اتفاقات بدی که هرگز در زندگی ام پیش نیامد خوردم.

......................................................................... 

ویل کارنگی:راه نفوذ در دیگران، دانستن آرزوهایشان است.

............................................................................ 

چارلی چاپلین: دنیا به قدری بزرگ است که برای همه جا هست به جای آنکه جای دیگران را بگیرید سعی کنید جای خود را بیابید..

.......................................................................................................................................

اورپیدس: نیکوست، که ثروتمند باشی و پرتوان، اما نیکوتر است که دوستت بدارند .

........................................................................................................................................

جیمز آلن شما به همان اندازه که بخواهید کوچک، و به همان اندازه که آرزو کنید بزرگ می شوید .

......................................................................................................................................

دکتر علی شریعتی :بگذار تا شیطنت عشق چشمان تو را به عریانی خویش بگشاید شاید هر چند آنجا جز رنج و پریشانی نباشد اما کوری را به خاطر آرامش تحمل نکن .